Nieuwsbericht

18-05-2014

Heukelum - het Water

Het was een mooie dag vandaag. Zo’n 18 graden, waarbij de gevoelstemperatuur in de zon misschien wel 22 graden was. Echt weer om in je tuin of op een terras te zitten. Maar om hard te lopen? Jawel, dat deden maar liefst 17 leden van Statina zaterdag 17 mei in het mooie dorpje Heukelum. De Krakelingenloop kent drie smaken: bedrijvenloop (5 km) en de individuele 5 en 10 km.



Al voor de start stond iedereen te zweten en te zuchten en hoorde je: “Wat is het toch warm, hè, waar is het water, heb jij nog wat water voor mij, wat een goed idee, een spons, vol met water” enzovoort.



Water stond centraal vandaag. Niet alleen voor de start, en onderweg (ik hoopte stiekem op een particulier die de tuinslang over het parcours had gezet, als een verkoelende douche), maar ook na afloop. Toen ik mijn krakelingen ging ophalen - die iedere deelnemer ontving, heerlijk! – kwamen Corina en ik in gesprek met een van de deelnemers met de wat verwarrende sportersnaam Mohammed Ali Mohammed. In de deelnemerslijst was zijn naam overigens ingekort tot Mo-Ali Mohammed.



Terug naar ons gesprek. We vroegen Mo-Ali of hij lekker had gelopen. Nou, nee, niet echt. Want hij had namelijk ergens last van gehad. En daardoor was hij slechts vierde geworden. Oef, vierde, daar waren Corina en ik al behoorlijk van onder de indruk. Maar Mo-Ali zelf was uiterst ontevreden. Wat was nu het geval? Zijn matige tijd van 31 minuten en nog iets was te wijten geweest aan ‘water onder de voet’. Mmm, interessant en raadselachtig tegelijk. “Water onder de voet”, wat zou hij daarmee bedoelen? We vroegen door. “Waar heb je dat water dan? In je schoen?”, “Nee, niet in de schoen,” zo gaf hij aan. Ik kreeg opeens allerlei ideeën over de laatste uitvindingen voor lopers, glibberige gelletjes die ervoor zorgden dat je er als een speer vandoor kon gaan. Van die trucs die pas aan het licht kwamen nadat de uitslagen grote tijdsverschillen lieten zien. Vergelijk het met het vermeende en onzichtbare motortje in het frame van een Tour-wielrenner.



Terug naar ons gesprek. Er zat dus geen water in zijn schoen. Wel onder zijn voet. Terwijl we doorvroegen, merkten we dat we er met woorden alleen niet uit zouden komen. Ik vroeg hem dan ook ons te laten zien wat hij bedoelde. Mo-Ali vond dat ook een goed idee. Hij trok zijn schoen uit, en daarna ook zijn sok. Nu kwam het. Hij wees iets aan op zijn voet. We moesten goed kijken en wat we toen zagen, verklaarde alles... het was een blaar. Of wat daar voor door moest gaan. Maar deze blaar bevatte blijkbaar voldoende water dat hem tijdens het lopen in de weg had gezeten. We knikten instemmend. Ja, al dat water was vast heel vervelend geweest. Zelfs met dit weer van vandaag. We leefden zo goed en zo kwaad met Mo-Ali mee en wensten hem veel succes met het herstel.



Na dit gesprek bleven we nog even nadenken over wat we net gezien hadden. En gehoord. Hij had ons met trots verteld dat hij twee keer eerder wel als winnaar in Heukelum over de streep was gekomen, met onder meer een tijd van 29:24 (!). Wat een held. En toch zorgde deze openbaring van een blaar bij mij, langzamere loper, voor een gevoel van relativering. Zo’n snelle jongen, oorspronkelijk uit Somalië en trainend in Nijmegen, bleek ook maar een gewoon mens.



Groetjes, Sandra Wormgoor



 




Lees meer berichten