Nieuwsbericht

14-05-2014

Marcheren in Marche en Famenne?

Nee, tot marcheren kwam het niet, toen mijn collega trailers gezellig in het Leudal van start gingen had ik er 3 uur modderbaggeren op zitten en was nog niet halverwege...





La Grimace:  een kleinschalige, vriendelijke, goed gemarkeerde, goed verzorgde, goed georganiseerde een goed modderige loop op 75km ten zuiden van Luik.



Na afhalen van het startnummer oftewel “Le Dossard”  voor de 55 (56,7) km met 1500 hoogtemeters stonden we met een groepje van 80 lopers rillerig op een schoolplein de briefing aan te horen.





Gelukkig bleef het tijdens de start droog. Daarna maakt regen niet meer uit, Ik had een eerste 5k nodig om warm te lopen en toen nog eens 5 om tot rust te komen en een plekje in het veld te vinden. Heerlijk als de flow komt, genietend van het schitterend landschap van afwisselend  wouden, dalen en mooie vergezichten. Rond de 15 voelde alles goed en redelijk soepel. De stokken er maar bijgepakt voor de stabilisatie en wat extra duwkracht heuvelop. Zeker op de spekgladde hellingen (zowel naar boven als naar beneden)  hielpen die stokken enorm. De verzorgingspost op 17k , even een extra slok water en een stukje koek en verder. Vooral niet te lang blijven hangen.





Na 25k een dipje, buikpijn op de plek  van de blinde darm! Het zal toch niet??? Je kunt jezelf heel wat aanpraten. Door pijn gedwongen even wandelend, maar na een paar minuten kwam de “snelheid” weer, toch geen blinde darm ontsteking J.  Een wel  hele lange steile klim werd beloond met onze midrace verzorgingspost. Hier had ik een zogenaamde dropbag naar toe mee  laten nemen met een schoon en droog shirt, wat sportdrank en wat eten. Heerlijk , om weer  in een droog shirt te lopen, het geluk duurde een volle 10 minuten toen een stevige bui en een braamstruik die mij pootjehaakte en een daaropvolgend modderbad er een einde aan maakten. Echt heel soepel ging het toen al niet meer.



We hadden dan wel de meeste hoogtemeters en modder gehad, maar nog 20k voor de boeg...  Mijn gedachten gingen naar mijn loopmaat Mike die op de 17k (vanwege een blessure) van start ging toen er exact om 11 uur weer eens een bui losbarstte. De Leudal Lopers die het hopelijk drooghielden, de vraag of Gerrit zich staande kon houden, het SMSje van thuis dat we nu een hond hadden... Het tempo kwam er weer in, het ritme terug en gesprekken met medelopers zorgden ervoor dat ik me niet al te veel op pijntjes en ongemakken kon concentreren. Mooie verhalen waren dat die mij erg nederig deden voelen; een Tsjech die mij toevertrouwde zich wat moe te voelen, hij had 2 weken terug met zijn zoon een 100k wedstrijd gelopen. Ori, een Israelier die speciaal voor deze tocht was ingevlogen en de 80k liep voelde zich wat matig na die wedstrijd van 140k de week ervoor, maar ja hij moest toch zijn UTMB (Ultra Trail de Mont Blanc) kwalificatie puntjes halen,hij werd uiteindelijk 6e op zijn afstand. Wat een lopers! Schitterend. De souplesse kwam wat terug en op het marathon punt was het duidelijk dat die laatste 13k ook wel zouden gaan.





Waar de snelheid in de eerste helft rond de 10km/hr bleef hangen, daalde de gemiddelde snelheid nu tot  8.7 km/hr. Die snelheid was vast te houden door een schema van 10 minuten “rennen” en 1 minuut wandelen in te voeren voor de laatste 8k. Met nog 2k te gaan gingen mijn gedachten naar de atletiekbaan; 2k is 5 rondjes dat moet kunnen! Met nog 1 km te gaan en 6:25 op het horloge wisten Mike die me tegemoet was gekomen en Ori met wie ik de laatste 10k opgetrokken had me te motiveren voor een eindsprint om zodoende de eindtijd op 6:30 te houden. Belachelijk een eindsprint! 8.7 gemiddeld 55,5 km in de benen en dan naar 12km/hr? Hoezo hardlopen geen teamsport? Wij hebben het gehaald!



Naschrift: van te voren had ik bedacht dat ik elk half uur wilde eten en het liefst “echt eten” dus geen gelletjes en dat soort zoete zooi. Ik had mijn fameuze gevulde dadels, witte broodjes kaas, krentebollen, boterkoekblokjes en 2 ons gedroogde vruchten en noten bij me.  Een paar gelletjes voor het geval dat... Uiteindelijk heb ik in die 6 ½ uur een Powerbar reep en 2 gelletjes (Gu espresso love en een triberry van Powerbar) gegeten. Van de verzorgingsposten een halve banaan en een plakje ontbijkoek.  Naast 2 liter eigenbrouw sportdrank 2 bekertjes cola en wat water. Merkwaardig hoe dat eten steeds anders verloopt dan je je voor de wedstijd bedenkt.  



Spierpijn?? Ja!!! Met name de voorste dijbeen spieren (quadriceps) van het snelle afdalen, de hamstrings iets, de kuiten erg stijf;  ik denk door de Inov8 Trailroc 255 schoenen die 3mm minder “drop” hebben dan conventionele schoenen. En spierpijn in de triceps! Dat komt van het lopen met stokken. Meer trainen dus!



De wedstrijd werd gewonnen door leeftijdgenoot Werner Geerinx in 5:05, eerste dame was Inge Raeymaekers met 6:19.  Mijn 6:30 was goed voor een 35ste plek van de 80 deelnemers waarvan er 12 DNF’ers.  1 UTMB punt is binnen een heel prettig begin van het seizoen!





Rob Jodies



 




Lees meer berichten