Nieuwsbericht

03-02-2014

Midwinter Marathon Apeldoorn 2

De titel ‘Midwintermarathon’ paste dit jaar niet echt bij de omstandigheden: een zonnetje, tien graden en nauwelijks wind. Voeg daar aan toe het feit dat er goed was getraind, vorig jaar een PR gelopen. De wetenschap dat elke marathon weer een belevenis is, een nieuwe ervaring en altijd onvoorspelbaar verdwijnt dan wat naar de achtergrond. Om 12 uur werden we uit het startvak verwijderd en denderde de hele menigte op weg naar de eerste bocht die zich pas na een kilometer zou aankondigen. Altijd gedrang, wat duwen, je ritme zoeken. Na de eerste bocht komt de op hol geslagen menigte wat tot rust. Zo snel mogelijk probeer je een tempo te vinden dat passend is voor je ambitie; al was het maar uitlopen. We waren Apeldoorn nog niet uit toen een spiertje in de linkerkuit wat protesterende signalen begon af te geven. Lekker bemoedigend met nog 37 kilometer te gaan. Maar aan de andere kant nog tijd zat om het eruit te lopen. Ongeveer elke anderhalve meter, bij elke stap weer opnieuw, met de constante van een metronoom. Soms even weg en dan ineens weer terug. Het werd, constateerde ik, niet erger maar ook niet beter.  Apeldoorn valt niet bepaald in de categorie vlakke marathon maar deze keer kon ik het ook moeiteloos voelen. Elke minuscule verhoging of afdeling werd genadeloos gesignaleerd door de linkerkuit, altijd in protesterende zin. We sluiten een soort van gewapende vrede: ik pas mijn tempo aan als de kuit besluit niet erger te protesteren.



Het vijftien kilometerpunt wordt op die manier bereikt in 1:12, de halve marathon in 1:42. En dan komt er in Apeldoorn een moeilijk punt. Gelijk met de marathon start de Asselse ronde; een wedstrijd over 27,5 km. Een kilometer voor het einde gaat de marathon naar rechts voor een lus van 16 extra kilometers en rechtdoor lonkt de finish. In mijn hoofd spelen zich allerlei scenario’s af: rechtdoor is finish maar wel een opgave, rechtsaf is doorgaan maar niet echt lekker. Zelfs op het punt waarop het besluit moet worden genomen twijfel ik nog. Uiteindelijk besluit ik pas na de eerste pilon: rechtsaf. Zoals Sven Kramer die ‘beruchte’ keus maakte maar dan zonder huppel. Sven Kramer die eens de beroemde zin uitsprak: een opgave voel je voor eeuwig, pijn is maar tijdelijk. Hoewel tijdelijk: in mijn geval nog zo’n anderhalf uur. Er liggen dus nog 16 kilometers op karakter te wachten. Wonderbaarlijk genoeg voel ik dan mijn kuit niet meer, stel ik genoegzaam vast. Ha, opgegeven! Tot en met kilometer 35 gaat dat eigenlijk best wel redelijk maar dan komt dat zeurderige pijntje weer terug en nog een kilometer verder schiet vanuit het niets de kramp erin. Stoppen, rekken, wandelen, nog een keer rekken en uiteindelijk rustig hardlopen, het juiste tempo bepalen. De bezembus komt langs maar dat is geen optie, immers met nog maar vijf kilometer te gaan is opgeven al helemaal geen optie. Als ik zo ongeveer elke stap richting de finish tel komen de pacers van 3:30 nog voorbij denderen maar daarbij aanhaken is geen optie. Er is geen andere keus dan in een rustig tempo de marathon uit te lopen. De laatste drankpost, op 40 kilometer, komt in zicht. Nog een flauw heuveltje op en af en dan nog een kilometer Loolaan. Als ik de klok zie verspringen naar 3:33:00 denk ik alleen nog maar aan die laatste vijftig meter. Nog 11 seconden en dan zit deze marathon erop. Een belevenis, dat wel.



Erik Brandsema    




Lees meer berichten