Nieuwsbericht

12-03-2013

O, O Den Haag - 10-03-2013

Voor de 39e keer alweer verzamelden 35.000 lopers zich in Den Haag voor de jaarlijkse City-Pier-City halve marathon. Onder hen bevond zich n Statinalid. Dit keer ging het echt van het centrum naar de Pier en weer terug. Wegens een grondige verbouwing was de route een aantal jaren omgelegd maar nu weer terug over de boulevard van Scheveningen. En dat hebben we geweten...



In de week voorafgaand aan de CPC was er nog sprake van lenteachtige temperaturen, op de dag van de loop was het gewoon weer winter: Een temperatuur van rond het vriespunt en een stevige oostenwind (windkracht 4-5), gevoelstemperatuur -7, maar de belevingstemperatuur lag nog vele graden lager. Een uur voor de start vind je jezelf dan terug op een bankje in een ijskoude tent met een donsjas aan. Zelfverzekerd zie je je klokje opschuiven naar het moment waarop je jas uit moet doen, trainingspak uit, wedstrijdshirt aan. Al een half uur lang heb je dan lopen dubben over twee of drie lagen, want wie denkt dat alleen vrouwen lang kunnen doen over hun kledingkeuze moet maar eens luisteren in de mannenkleedruimte: Muts op of af? Thermoshirt aan of uit? Twee of drie laagjes? Moet je kijken, die gaat in korte broek.



Met een weinig verhullende plastic zak om de warming-up doen heeft zo zn beperkingen maar je wordt in elk geval warm, al is het maar voor even. Daarna weer tien minuten in het startvak stilstaan. Maar door optimaal gebruik te maken van de intieme ruimte in zon startvak voel je wat minder de kou en de wind.

Het startschot klonk min of meer als een verlossing. Gedurende het meditatiemoment in de kleedruimte was er een heus wedstrijdplan bedacht. Het was bekend dat we op de boulevard wind tegen zouden hebben en nauwelijks beschutting. Dat leidde tot een snelle eerste 14 kilometer, een verval op de boulevard en consolideren op de laatste kilometers, althans volgens het wedstrijdplan.

Na het gebruikelijke startgewoel kwam ik snel in een lekker ritme van 4.08 per kilometer. Dat leidde tot 20.39 op de 5 kilometer. Lekker, dan weet je tenminste zeker dat je gaat afzien in het vervolg. De volgende 5 kilometer lopen over brede wegen en is er nauwelijks sprake van wind. 10 kilometer-passage in 41.47 (met 30 seconden verval dus). Onderweg lopen nadenken waarom ik juist nu last van steken in mijn zij krijg, een nieuw fenomeen maar wel hinderlijk. De eerste 14 kilometer gingen nog onder het uur, het eerste deel van het wedstrijd plan was geslaagd.

Schevingen: Een paar keer draaien rond de haven en opeens de wind pal in je gezicht. Bleek een groot deel van de nieuwe boulevard ook nog eens te bestaan uit klinkertjes en deze liep, richting het Kurhaus, omhoog. In een flits drong 'niet aangelegd door een hardloper' tot mij door. Er volgden 3 ijskoude kilometers van rond de 4.25 (ingecalculeerd verlies, wedstrijdplan deel 2 geslaagd). Wind, klinkertjes, omhoog en stuifsneeuw: Wat een feest!



In Scheveningen zelf ging het weer enigszins naar beneden. Het kostte echter moeite om het tempo weer omlaag te krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit op 4.17. Voor zover mijn berekeningen op dat punt in de wedstrijd nog betrouwbaar waren moest ik dan uitkomen op 1.30. Van de laatste 2 kilometers weet ik weinig terug te halen, ondanks alle aanmoedigingen. In de laatste bocht naar links piepte ik in een klein gaatje binnendoor waardoor mijn collega loper even moest inhouden (excuses daarvoor, wedstrijd h...). Nu moest er nog 400 meter behoorlijk doorgelopen worden om onder de 1.30 te eindigen. Met stevig protesterende bovenbenen lukte dat uiteindelijk net: 1.29.56. Met ook nog - een achtste plaats in de leeftijdcategorie (soort van bonus) al met al een geslaagde koude test richting de Rotterdam Marathon.

Erik Brandsema



Lees meer berichten