Nieuwsbericht

11-11-2012

Halve Marathon Davos - 28-07-2012

Ik werd wakker in mijn geďmproviseerde bedje..5.46 uur. Vandaag is het zover! Vandaag gaan we de berg op!!!

In de slaapkamer naast me was het nog stil. Da’s goed, dacht ik. Laat haar nog maar even wat rust pakken. Gister was Karien met haar dochter hier in Landquart aangekomen en hadden we de startnummers opgehaald in Davos. We starten vandaag pas om 14.05 uur, dus tijd zat.

Hoewel ik me normaal gesproken nog even lekker omdraai op dit tijdstip, kon ik nu niet blijven liggen. Met een bak sterke koffie stapte ik het balkon op om het weer van vandaag eens op te nemen. Een sombere dag….mist, regen. Je moest echt je best doen om de contouren van de berg voor ons appartement te kunnen onderscheiden. Jammer! We hadden juist gehoopt op mooie vergezichten onderweg vanmiddag.
Enige tijd later kwam er wat meer leven in huis. Er werd ontbeten en de plannen voor vandaag werden doorgenomen. Om 11.47 uur zouden we de trein in Landquart naar Klosters Platz nemen. Al ruime tijd van tevoren hadden we van de organisatie het treinkaartje thuisgestuurd gekregen, waarmee we vandaag gratis konden reizen.
Daar in Klosters zouden we de bagage kunnen afgeven en met een speciale trein voor de hardlopers van vandaag om 13.40 uur naar de start worden gebracht. De loop zal starten voor de Sunniberg bridge voor Klosters. Net als in New York eerst de brug over. Dat is een mooi begin!

Karien en ik hebben elkaar leren kennen door ons New York avontuur. Met nog zo’n 130 runners liepen we daar vorig jaar voor Kika. Ook dit avontuur zouden we vandaag in ons Kika-shirt gaan beleven. De shorts en het shirt lag al klaar. De schoenkeuze was lastiger…werd het de gewone soepele loopschoen of toch de meer stevigheid biedende trailschoen met profiel? Na enig wikken en wegen kozen we beiden voor de trailschoen (Karien Salomon XT Wings 2 Woman en ik Saucony Progrid Xodus 3.0).

Wachtend in Klosters (1000m hoogte) zag het er somber uit. Regen, 7°C en geen berg te zien. Toch was de sfeer goed onder de daar vol verwachting rondlopende en gespannen hardlopers. Met ontzag dachten we aan de lopers die al om 7 uur vanmorgen van start waren gegaan voor de K78! En de marathonlopers ietsje later.
Maar tijdens een lekker bakkie cappuccino zagen we het geleidelijk lichter worden. De bergen om ons heen kwamen in beeld en het hield op met regenen! We rekenden gauw af om onze tassen in te gaan leveren. En ineens…een bekend gezicht! Ja, het is d’r! Zelfs ook nog in haar oranje Kika-shirt! Tussen al die honderden lopers troffen we Ellen, ook een RunforKika collega van vorig jaar in NY! Gezellig babbelend schoven we de trein in naar de start. De trein stond nog niet stil of een groot deel van de hardlopers sprongen de trein uit om de laatste ballast te lozen achter een boom of kei. De witte grauwe wolken waren binnen het laatste kwartier voor de start wonderbaarlijk uitgedund zodat nu zon en fel blauwe lucht te zien was. Wat heerlijk! En toen: nog 3 minuten….nog 1…..nu werd het serieus. De startmuziek werd ingezet en de lopers wensten elkaar ‘viel vergnugen’ en START!!

Daar gingen we….de brug over de berg tegemoet!!

Zoals het hoogteprofiel (zie bijlage) laat zien zit het venijn in de start. Je moet nog wennen aan de dunne lucht, aan de plotselinge temperatuurswisselingen en hup je mag gelijk de eerste 3 kilometer zo’n kleine 10% stijgen. Dan even dalen om je het idee te geven dat je nog kunt rennen. Maar het goede gevoel is van korte duur. Tussen kilometer 7 en 14 is het wederom alleen maar stijgen. Bijna 500 meter de hoogte in. Een lekkere pittige bergwandeling. Dan voel je de benen wel maar je bent er nog lang niet want K21 staat voor een kleine 23 kilometers. Da’s logisch toch? Ellen had het ons gelukkig van tevoren allemaal al verteld. Zij had zich goed voorbereid. Dankzij haar wisten we dat we er bij Wolfgang nog lang niet waren. We moesten eerst nog langs de Davosersee en dan nog een hele lange lus achter Davos om maken. Dat bleek een goede reden te hebben. Plotseling voegden na die lus de K78 en K42 renners van links in om samen met ons de laatste paar kilometers naar het Sportzentrum dwars door Davos te lopen. Het publiek maakte geen onderscheid tussen de watjes en de bikkels maar joelde naar alle renners. Na 2h46 lopen vond ik het wel genoeg. Die K78 lopers waren al 9h30 bezig. Waanzinnig! “Hoe train je dat?”, vroeg Karien aan een Dresdenaar die gelijk met haar in het stadion aankwam. Hij vertelde dat hij in de voorbereiding een paar keer een lange duurloop (zelfs 72 km) had gelopen en een Iron Man had gedaan. Eitje, toch?
Ik hou het voorlopig op de marathonafstand als maximale afstand. In 2013 staat de Mont Blanc op ons verlanglijstje.

Esther de Joode



Lees meer berichten