Nieuwsbericht

02-07-2012

The Wall Run – 24-06-2012

Dit jaar werd de eerste Hadrian’s Wall run georganiseerd. Het traject van 112 km langs Hadrian’s Wall, een door de Romeinse Keizer Hadrianus gebouwde muur dwars door Engeland, was te rennen op 1 dag als “expert”, in 2 dagen als “challenger”, of als team. Collega Mike en ik besloten ons als team in te schrijven. De regels van de team wedstrijd zijn enorm soepel en stonden toe dat meerdere teamleden tegelijkertijd mochten rennen. Uiteindelijk startten wij in Carlisle met een team van 3. De doelstelling was om als team te finishen, voor Mike en nieuw teamlid Robin alternerend steeds een afstand te rennen, en ik had de vrijheid om een poging te doen om op zaterdag mijn eerste Ultra(tje) van 52km te lopen.



Het weer was ultra beroerd, de hele voorafgaande week had het enorm veel geregend met op vrijdag zelfs een “severe weather warning”, de rivieren waren ver buiten hun oevers getreden en veel van de geplande route over archeologisch erfgoed was te drassig voor de geplande 800 lopers. De angst voor een afgelasting hing in de lucht. Wij waren dus ook erg blij dat we toch van start konden, en omdat de race als “trail run” aangekondigd was hadden we ook niet erg veel bezwaar tegen eventueel water. Hoewel... 200m na de start werden we geconfronteerd met een stuk van 400m kniediep water, geen uitwijk mogelijkheid! dwars erdoor was de enige mogelijkheid. Een goed begin!
De ondersteuning op de hele afstand was beperkt tot één of enkele waterpunten met beperkt water en eten (Haribo!) in de etappes en uitgebreidere service points (water, marsen, cake, sandwiches, chocoladetaart etc) op de Pitstops tussen de etappes. De organisatie had een behoorlijke lijst met verplichte uitrusting opgesteld waaronder regenkleding, mobieltje, reserve kleding, water en eten, hetgeen resulteerde in een rugzak van 4-5kg. Niet overdreven: in het koude regenachtige weer zou je erg snel onderkoeld raken als je zou moet wachten op de bezemwagen bijvoorbeeld.
De eerste dag verliep zoals gepland, Mike en ik liepen de eerste 25km en daarna liepen Robin en ik de tweede etappe van 27km. Het tempo lag noodgedwongen laag (9-10km/hr) en niet alleen vanwege de afstand, maar ook door de rugzak en de moeilijkheden die het terrein met zich mee bracht (hekjes, gladde rotsen of klinkers, bruggetjes, modderpoelen etc). Bovendien namen we de tijd om bij de wissel een paar boterhammetjes en marsen te eten, de water- en gel-voorraad bij te vullen en een (heel even) droog shirt en droge sokken aan te trekken. Na zes en een half uur kwamen we bij het Romeinse fort Vindolanda aan, waar we samen met alle Challengers overnachtten. De catering (soppige wittebroodjes met gecremeerd varken) hebben we aan ons voorbij laten gaan, ten gunste van het betere Engelse rehydratie recept: Bier! Heerlijk warm schuimloos speciaal gebrouwen RatRace Ale!.
De tussenstand voor ons team was, dat we allen nog prettig fit waren en er zich geen serieuze blessures of blaren hadden voorgedaan. Natuurlijk deed het pijn, maar zoals Haruki Murakami schreef in “ What I am thinking of while I am running”: Pijn is onontkoombaar, afzien is een keuze. Ik had niet afgezien, dus door!
Na weer een nacht met veel regen en storm besloten we de volgende dag door te gaan zoals op de eerste dag. Etappe 3: Robin en ik, etappe 4 met Mike en etappe 5 met z’n allen, met voor ieder de mogelijkheid te wisselen of te stoppen. Na een druilerige start op een asfalt weggetje werden we recht een heuvel opgestuurd naar ons hoogste punt met schitterend uitzicht op buien in de verte. Tussen de typisch Engelse heggetjes vervolgden we onze weg richting Newcastle. Over veel te veel asfalt, tussen Engelse cottages, langs kerkjes, over muurtjes, steeds minder heuvel op en heuvel af met na elk Checkpoint een kleverig handje jellybeans renden we op een lekker tempo steeds maar door en door en door. Het verbaasde ons dat het wedstrijdveld relatief compact bleef, iedereen (challengers) stopte een 15-20 minuten bij een pitstop en we liepen dus ook steeds met bijna dezelfde mensen. De sfeer was absoluut top! Op het laatste checkpoint werd duidelijk dat we a) de race zouden uitlopen en b) dat we het helemaal niet slecht deden, de vrijwilliger die het water verzorgde meldde dat we bij de eerste 40 zaten.

Achteraf misschien wel door de relaxete benadering van ‘we zien wel wat we lopen en hoe snel’ zonder specifieke doelstelling hebben we stuk voor stuk enorme persoonlijke records neergezet. Robin, was 6 maanden voor de race begonnen met lopen (had voor de race nooit verder gelopen dan 12 km) liep op dag 1 27km en op dag 2 zelfs 33km! Mike had in de training niet verder gelopen dan 21km: liep 25km op dag 1 en op dag 2 een totaal van 39km. Ikzelf liep 52km en 60km: 2 Ultra’s in een weekend. Op de brug vlak voor de finish toen ik niet meer kon wandelen, omdat ik wist dat als ik dàt zou doen ik niet meer zou kunnen rennen, duwde een camera man mij een microfoon onder m’n neus, ja hoor: “hoe voel je je nu?” het enige wat ik kon uitbrengen was: ”Great, absolutely Great”. Hopelijk komt dat niet op youtube!. 112 km rennen dwars door Engeland was een schitterende ervaring en smaakt naar meer! Onze eindstand als team zat in de onderste gelederen (we waren eigenlijk een team van 2 en een Challenger), maar mijn eindtijd van 15 uur 9 minuten plaatste mij op een virtuele 90ste positie van de 240 gefinishte Challengers.
Op naar de volgende ultra trail!
Trainings info; De loop afstand in de 3 topweken lag net boven de 70km verdeeld over 4 trainingen met nadruk op lange duurlopen, 60% van die wekelijkse afstand liep ik met volle rugzak. Ik vulde dit aan met af en toe een stevig stuk wielrennen. Trailruns vergen specifieke training op ongelijk oppervlak dus ik liep veel op bospaden of in bermen. Dit werd aangevuld met specifieke krachttraining voor de enkels en balansoefeningen. Hardlopen doe je niet alleen met je benen, zeker op de trails gebruik je je rompspieren en armspieren erg veel voor de balans, dus “de core” werd ook niet vergeten. Ook belangrijk is om je maag/darmen te laten wennen aan “echte” maaltijden vlak voor en tijdens het lopen.



Lees meer berichten