Nieuwsbericht

16-05-2011

La Bouillonnante - 30 april 2011

We did it! We kunnen ons trailrunners noemen! En dat doen we niet zonder trots!
Wij hebben er een nieuwe verslaving bij en die willen we jullie niet onthouden.

Vrijdag 29 april haalde Rob Jodies mij op van mijn werk. Daar gingen we samen met de vrouw van Rob Jodies, Jet, op weg naar Bouillon. Dit ligt in Belgisch Luxemburg. Dat er meer mensen op het idee waren gekomen om de kleedjesmarkten van komende koninginnedag te ontvluchten, bleek aan de files die er bleken te staan. Gelukkig had Rob een geweldige tomtom en Jet, die goed kaart kon lezen, waardoor we alle files omzeilden. Naarmate we verder gingen, werd de omgeving steeds mooier en de heuvels steeds hoger. Het weer was al die tijd prachtig! Na een tocht van ongeveer 4 uur kwamen we in een prachtig, uitziend vakantiedorp (Bouillon), waar bovenaan de heuvel een tent stond. In die tent moesten we zijn, aangezien we hier ons startnummer moesten ophalen! In de tent hoorden we naast Frans ook Engels en hier en daar een klein beetje het Belgische dialect. Naast ons startnummer konden we ook een plastic beker kopen, waarom?
Tja, dat zou later blijken. Toch besloten we er toch allebei een te halen, omdat we ergens hadden gelezen dat er geen bekertjes onderweg zouden zijn.



Na het ophalen van het startnummer en gekeken te hebben in deze prachtige omgeving, brachten Rob en Jet mij naar een ander, klein, naastgelegen plekje, Dohan. Hier mocht ik overnachten met nog 8 anderen, waaronder de vriend die mij had overgehaald hier aan te beginnen.
Rob en Jet zouden er een kampeerweekend van maken.Eenmaal binnen mocht ik direct aan de slag met het koken, samen met een geweldige chefkok! (een beroepskok dus, die het geweldig vond om dat ook hier te doen!). Binnen een handomdraai stond er een luxe maaltijd op tafel. Het gezelschap bleek daarnaast ook internationaal, een Ier, een Russin en vele Nederlanders.
De sfeer werd er tijdens het eten alleen maar beter op, het was enorm gezellig!

Na een supermaaltijd, werd het tijd om de spullen op te zoeken, klaar te leggen en de wekker te zetten. Het leuke was dat dit team zou meelopen voor de wereld kankerbestrijding. Ook ik mocht hier bij mee lopen. Wat een geweldig gesponsord Bouillon shirt van de kankerbestrijding opleverde. Van te voren legden we alles klaar voor de grote dag!!!

30 april was de dag waarop het zou gaan gebeuren. Terwijl een groot deel van Nederland Koninginnedag aan het vieren was, stonden wij onze zenuwen te bedwingen. Want tjee, wat een hoge heuvels. De start was niet onder een strak gespannen startboog of een startstreep. Nee, het was in een heus prachtig kasteel, omgeven door gieren. (die gelukkig voor mij, vastzaten!). Met de gregoriaanse muziek van Era werden de lopers langzaamaan warm gemaakt voor de start.

Om 10 uur klonk het startschot. De vele lopers uit voornamelijk de Benelux en bepakt met camelbags liepen voorzichtig door de poorten van het kasteel, de donkerte in. Dat is nog eens wat anders, dan gelijk volop wegsprinten! De donkerte omvatte een tunneltje. Je kon het eerste stuk geen hand voor de ogen zien, wel voelde je dat het naar beneden ging. Het voelde voor mij als de achtbaan, waarbij je niet weet wat er zou gaan komen. Dat werd al erg snel heel duidelijk, het ging naar beneden naar een zogenoemde single trail, een smal pad waarbij je achter elkaar moet lopen. Het liep langs een rivier. Op een gegeven moment was er een file, aangezien de lopers niet allemaal tegelijk de hoge heuvel die voor ons opdoemde op konden klauteren. Hier kon je echt niet meer hardlopen, het was veel meer klimmen en klauteren met de handen. Enorm geweldig! En het leuke was, er leek geen einde aan te komen. Maar een heuvel gaat ook weer naar beneden en niet heel geleidelijk. Dat betekende letterlijk glijden op de hardloopschoenen. Met af en toe een boom omarmen, aangezien het behoorlijk hard ging. Gelukkig liep de route zigzaggend. Na het eerste stukje was voor mij de toon gezet, wow, dit is echt te gek!

Vervolgens was er een stukje om te herstellen, dwars door de bossen heen en omhoog en naar beneden. Na dat stuk kwam er een ienemiene stukje asfalt wat al direct overging in heuvels. De pet die ik droeg ging al vrij snel achterstevoren, aangezien ik anders niet kon zien, wat er komen zou gaan! Niet dat je soms veel zag, wanneer je dacht dat je een heuvel had beklommen, kwam er weer een stukje achter aan. En vervolgens gleed je soms letterlijk op de billen weer naar beneden. De grijns op mijn gezicht werd alsmaar groter, dit is zo verschrikkelijk mooi en stiekem ook wel een beetje heel stoer om te doen. Het was ook zeker zwaar, want sommige stukken kon je echt niet hardlopen. Het leuke was dat onderweg er ook aanmoediging was. Niet van mijn trouwste fans, maar van het team waar ik voor liep! Echt te leuk om onderweg in het Nederlands te worden toegeschreeuwd! Onderweg heb ik zelfs nog gekletst met een man uit BelgiŽ wat supergezellig was!
Na een uur had ik nog maar een km of 8 er opzitten, dus dat zegt al heel veel. Gelukkig was de drinkpost in zicht, waar ik voor het eerst cola heb gedronken tijdens een race! (en dat is echt aan te bevelen, heerlijk!). Daar kwam de beker ook van pas. Deze werd uit de camelbak gevist en daar werd deze gevuld met o.a. die cola. Er lagen bij de verzorgingspost rozijnen (erg lekker!) en allerlei soorten fruit en zelfs sportreepjes.
Het volgende stuk na de drinkpost was heel erg leuk. Daar moest je op handen en voeten naar boven klimmen. Dat was een enorme klim. Geweldig om de top te bereiken en nog leuker om op de sportschoenen naar beneden te glijden. (daarvoor heb je dan ook echt trailschoenen nodig!). Af en toe zaten er rotsen, waar je tussendoor naar beneden moest lopen.
Het mooiste van dit alles moet echter nog komen! Op een gegeven moment zagen we voor ons, lopers door het water waden. Letterlijk tot de korte broek stond het water.
Met de hardloopschoenen aan, waadde ik als bezetene hardlopend door het water. Even de pet in het water, even afkoelen! Echt te gek! Helaas was het maar ongeveer 10 meter breed, dus het was zo voorbij. Toen er nog uitklimmen, met zware natte voeten. Gelukkig met het hardlopen droogden de voeten al vrij snel! En jawel iets verder mochten we weer door het water, dit was gelukkig iets breder. Want wat was dit vreselijk stoer! Tijdens het waden haalde ik zelfs nog teamgenoten in. Vervolgens zou er, zo vertelde een hardloper mij nog een hele steile heuvel komen voor het kasteel. Ik was benieuwd en anderzijds vond ik het vreselijk jammer dat het dan voorbij zou zijn. Het was inderdaad een heel steile heuvel, maar wat een geweldig uitzicht, stond ons te wachten. Helaas gunden we ons weinig tijd om hiervan te genieten, het ging weer naar beneden! De laatste klim richting de finish in het kasteel was loodzwaar. Mijn hoofd wilde naar de finish, mijn benen wilden uitrusten. En toch maar weer een trap op naar boven. De weg naar de finish voerde mij langs Rob en vele anderen die mij luid toejuichden!!!

Wat was ik trots! Ik had er 3.41 overgedaan ( bijna net zo lang als ik normaal over een marathon zou doen! ), maar het was meer dan fantastisch!
Rob was een stuk sneller, 3.15! Ik heb het geprobeerd te beschrijven in woorden, maar eigenlijk zou je zelf eens deel moeten nemen om het te ervaren! Dan zul je het me eens zijn, dat dit geweldig is! Dit is spierpijn meer dan waard!



Groetjes, Danielle Schouw
(voor wie het ook wil proberen, 5 juni is er in la Roche een semi Ė trail over 21/42 km. Ik neem zelf ook deel! Klik hier voor meer info...)



Lees meer berichten