Nieuwsbericht

29-01-2011

Esther de Joode: 'Hardlopen voelt als ontlading'

Uit: Het Kontakt
Tekst: Dick Aanen

Esther de Joode loopt dit jaar de New York marathon en wil daarmee vijfduizend euro ophalen voor KiKa.

“Als ik 5001 euro binnenhaal is mijn missie geslaagd”, zegt de 38-jarige loopster uit Vianen. Het lopen van de marathon van New York beschouwt ze sowieso als heel bijzonder. “Iedere marathonloper droomt er van. Ik had er ook voor kunnen kiezen om in Amsterdam of Utrecht te lopen. Maar ja, da’s niet zo spannend. Je gaat er heen, loopt de marathon en je gaat weer terug naar huis. New York vergt veel meer energie en voelt ook veel meer als een uitdaging.”

Het sponsorgeld dat ze op wil halen met haar sportieve uitdaging is bestemd voor de organisatie KiKa, die sinds haar oprichting in 2002 al zo’n vijftig onderzoeken naar kinderkanker heeft mogelijk gemaakt. De chemotherapie die kinderen krijgen is vaak zo agressief dat niet alleen zieke delen maar ook gezonde delen worden geraakt. Door onderzoek te doen wordt geprobeerd om het genezingspercentage en de kwaliteit van behandeling te verhogen. Er is jaarlijks zo’n negen miljoen euro nodig, in de toekomst wellicht 25 miljoen per jaar. De doelstelling is dat kinderkanker in 2025 geen levensbedreigende ziekte meer is. “Op dit moment redt 25 procent van de kinderen de strijd tegen de kanker niet.” KiKa heeft zo’n 110.000 donateurs, die jaarlijks zorgen voor een miljoen euro aan opbrengsten. Daarnaast zijn er jaarlijks zo’n drieduizend sponsorevenementen, van sponsorlopen tot golftoernooien.

Esther is in het dagelijks leven kindertherapeute. Ze krijgt in haar praktijk regelmatig te maken met kinderen, die zijn behandeld voor kanker. Een behandeling duurt gemiddeld zeven jaar. “Elke keer grijpt het me weer aan. De kinderen willen er het liefst niet meer aan denken. Ze zijn boos. Ik leer kinderen om te gaan met lastige dingen. Na zo’n intensieve periode in hun jonge leventje moeten ze weer controle krijgen over hun eigen leven. De kinderen moeten zich weer gaan voelen als één van de andere kinderen in de klas en niet als iemand die kanker heeft gehad.”

Esther: “Vorige week stapte er nog een meisje binnen, bij wie twee keer haar haar was uitgevallen vanwege een chemokuur. Ook is er bij haar een orgaan weggehaald. Nu moet ze haar gewone leven weer oppikken. Ze zei gisteren heel treffend: kanker is rot. Het kwam zo uit haar hart. Het doet pijn, vooral als je beseft dat je iemand tegenover je hebt die bijna dood had kunnen zijn. Al die prikken en andere nare dingen die het kind heef moeten meemaken: het geeft soms zo’n machteloos gevoel. Bij mij in de praktijk mogen ze gewoon hun woede uiten. Ze kunnen huilen en schelden. Het maakt niet uit, ik ben voor hen een neutraal iemand. Gooi het er maar uit. Ze mogen hier dingen die ze thuis of op school niet mogen. Daar hebben ze heel veel baat bij.”

Hardlopen is voor Esther een geweldige remedie om al het leed weer van zich af te schudden. “Ik zou niet meer zonder kunnen. Al die verhalen van die kinderen blijven heel lang in m’n hoofd zitten. Hardlopen is de manier om m’n hoofd weer leeg te maken. Het geeft ook nieuwe energie. Al lopend komt een kind in m’n gedachten en schiet het door m’n hoofd: ‘we moeten die kant op met de therapie’ of ‘we moeten de moeder er meer bij betrekken’.”

Esther doet al heel wat jaartjes mee aan hardloopwedstrijden. “Vorig jaar heb ik voor het eerst in m’n leven een marathon gelopen: in Utrecht. In 3 uur en 48 minuten. Een half jaar later liep ik in Amsterdam, met vrijwel dezelfde tijd.”

Inmiddels is de Viaanse serieus begonnen met de voorbereiding van de New York marathon, die wordt gehouden op 6 november. “Ik doe wekelijks een lange duurloop van zo’n twintig kilometer. De rest van de week bestaat uit kortere duurloopjes van ongeveer drie kwartier. In februari loop ik dertig kilometer in Schoorl, dat is m’n eerste voorbereidingswedstrijd.” Esther vindt het wel fijn om nu zo’n heel concreet doel te hebben. “Ik ben er nu al bijna elke dag mee bezig. Moet je nagaan: ik helemaal geen ochtendmens. Heb elke dag wel even nodig om op gang te komen. Maar de laatste weken begin ik de dag consequent om zes uur met een training. Dat had zeker niet gelukt als ik niet zo’n concreet doel voor ogen had gehad.”

Klik hier voor de persoonlijke site van Esther, en hier voor haar folder.

Het orginele artikel vind je op de website van Het Kontakt.



Lees meer berichten