Nieuwsbericht

07-11-2009

Statina-kleuren in New York - 01-11-2009

Hier was er de Read Advies Vallende Bladerenloop op 1 november. Op diezelfde dag was er ook een soort van 'vallende bladerenloop' aan de andere kant van de oceaan, oftewel de ING New York City Marathon. Juist ja, net als een paar jaar geleden, toen meerdere Statinaleden daar acte de presence gaven, heeft dit jaar ondergetekende het privilege gehad om deel te nemen aan dit 'Koninginnedag/Elfstedentocht in het kwadraat'-fenomeen. Het Statinashirt natuurlijk wel aangetrokken (maar geen rood-wit-blauw op de wangen geschilderd, had minimaal ook nog gekund, bleek).



Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Wat een ongelofelijke belevenis was het! Wat een feest. Wat een publiek (die oranjegroepjes deden het ook leuk hoor)! Het geluid van de ene rockband was nog niet aan het minderen, of de volgende diende zich al aan. Maar ook gospelgroepen, fanfares, rappers en zelfs een heuse zeker 30 megatrommelstellende Japanse drumgroep poogden boven het publiek uit te komen. Want wat een geschreeuw en gegil soms aan aanmoedigingen. Op sommige stukken deed het pijn aan je oren! Zo begon het na het oversteken van de Verrazano-Narrows Bridge van Staten Island naar Brooklyn en zo ging het maar door, van de ene multiculturele wijk naar de volgende. Alleen in de orthodoxe Joodse wijk was het iets rustiger (waardoor daar de speedrockband, die postgevat had bij een garage, des te meer opviel). Mijn lief en dochtertje stonden op Fifth Avenue, op het traject rond de 37 kilometer en daarmee tevens het zwaarste deel, dat fors vals plat omhoog gaat langs Central Park. Deze serieuze hoogteverschillen maken de ING New York City Marathon dan ook tot een van de minder snelle marathons (de Queensborrow Bridge naar Manhattan vond ik er ook niet om liegen...). Daar zou dus potentieel die spreekwoordelijke in dit geval extra zware klap kunnen gaan vallen. Maar die kwam dus niet!



Het publiek vergoedt blijkbaar zo veel, en het ging in ene zo goed, dat ik in de laatste vier kilometer in het Central Park echt heel veel mensen begon in te halen en maar kon versnellen, zodanig dat ik zowaar echt zelfs een heus persoonlijk record veilig kon stellen (3 uur, 8 minuten en 49 seconden). Dat was natuurlijk helemaal hele vette slagroom op al een hele grote taart. Er valt natuurlijk veel meer te vertellen, maar we zien elkaar weer bij de training. En om met een citaat van Beau van Erven Dorens te eindigen, één van de BN'ers die ook meeliep:

'Vooral de laatste 41 kilometer waren zwaar...'.

Martin Poot



Lees meer berichten