Nieuwsbericht

27-07-2016

Silvrettarun (Ischgl – Galtür) – 16 juli 2016

Na al enige jaren twee marathons per jaar te hebben gelopen, gingen mijn gedachten uit naar wat meer variatie. Dat kun je doen door te kiezen voor marathons in nieuwe steden (dit jaar bijvoorbeeld eens Enschede gedaan als voorjaarsmarathon i.p.v. Rotterdam). Maar: ik had ook al enige tijd een bergmarathon op mijn verlanglijst. Dit voorjaar wat rondgeneusd wat zou kunnen passen in het vakantieschema van het gehele gezin, zodat niet alleen mijn vakantiewens ingevuld zou worden. Met een weekje naar de Alpen (met aan het eind daarvan een marathon voor mij) en daarna een week naar een Italiaans meer zouden we allemaal tevreden moeten zijn.


Nu worden er in de Alpen in de zomerperiode veel bergmarathons georganiseerd. De meest bekende zijn de SwissAlpine in Davos en de Jungfrau marathon in Zwitserland. Ik heb gekozen voor een iets kleinschaliger marathon in het Paznaundal in Oostenrijk: de Silvrettarun 3000. Ook een beetje jeugdsentiment: in deze bergen maakte ik 40 jaar geleden huttentochten met mijn ouders, broer en zussen.


We arriveerden 4 dagen voor de Silvrettarun in Galtür, waar ons vakantiehuis op slechts enkele honderden meters van de finish bleek te liggen. Het weer was net omgeslagen naar maximaal 10 oC in het dal (wel op ruim 1500m), en hoog in de bergen zou het ’s nachts dik gaan vriezen. Je voelt ‘m al aankomen: de neerslag bleef niet uit. Vrijdag bleek er al meer dan 50 cm sneeuw te liggen op het hoogste punt van het parcours (bijna op 3000m). Dat noopte de organisatie tot aanpassing van de langste en hoogste route: de marathon zou worden ingekort tot 38 km en over een lagere pas gaan (2700m).


Naast de (ingekorte) langste variant werd er ook een Medium variant (30 km) en een Korte variant (11,2 km) georganiseerd. Statina was op alle afstanden vertegenwoordigd: Daniëlle Schouw (samen met haar vriend Pierre) ging voor de medium variant en Carleen Mesters voor de korte variant.



Op de briefing op vrijdag werd nog meegegeven: kleed je warm aan in verband met de lage temperatuur in het dal bij de start (7.30 uur!!) en later op grote hoogte, maar zorg ook voor zonnebril i.v.m. zon in combinatie met sneeuw (gevaar op sneeuwblindheid).


Nou, dan komt die grote dag, waarnaar ik lang had uitgezien. Tegen mijn gewoonte in had ik me behoorlijk gekleed en verzorgd: ¾ broek, lange sokken, thermisch shirt, dan een Statina-hemd en daarover nog een doorzichtig windjack, handschoenen aan, buff om de oren, zonnebril op en ingesmeerd met factor 30. Direct na de start om 7.30 uur gaat het na 500 meter door de straten van Ischgl behoorlijk steil omhoog via een zigzagweg. Al na 1 km begon ik onwaarschijnlijk te puffen en dacht ik: ik ben nu al op, maar moet nog 37 km en 1500 hoogte meters…. Eerst maar eens wat lagen kleding afgepeld, handschoenen uit, buff van oren, shirt opstropen. Gas terug, en langzaam maar zeker weer in een wat rustiger ritme komen. De stijging wordt ook wat minder (er volgt een lange klim die het dal volgt), en ik begon te genieten van het landschap om me heen. De voor mij bijna onvermijdelijke gang naar een toilet kon ik prima combineren met een tussendrinkstop bij de Heidelbergerhütte op ruim 2200 m (die paar minuten maken dan weinig uit). Daarna volgde een zware en steile klim naar de pas op 2686 m, waar vrijwel iedereen snel wandelt i.p.v. rent. Toch redelijk onverwacht waren we dan op de pas, bakkie zoete thee genuttigd alvorens de steile afdaling door grote sneeuwvelden naar het volgende dal te maken. Een hoge snelheid bereik je zo niet, maar het was wel heerlijk afdalen door de sneeuw. In het volgende dal gaat de daling geleidelijk en kwam ik weer in een lekker ritme. Onderweg bij de voedsel en drankposten aardig wat naar binnen gewerkt, want de reserves moeten al worden aangesproken. Als ik de eerste keer door Galtür ren staat het gezin me al aan te moedigen, inclusief Carleen die al is gefinished. Nog 6 km te gaan, waar ook nog wat hoogtemeters gemaakt moeten worden. Na exact 4.23.46 uur vermoeid doch voldaan gefinished.


Daniëlle finishte samen met Pierre in 4.34.34 uur (derde prijs in haar categorie) en Carleen finishte in 1.12.58 uur (ook derde prijs in haar categorie).


Al met al een unieke ervaring, niet iets om twee maal per jaar te doen, maar tweejaarlijks zie ik dit wel zitten (en dan wat dunner gekleed en voorzichtiger startend).



Carleen…



Daniëlle…



Marc…


Marc Laeven




Lees meer berichten